O miłości w kinie część 3


398940.3 213x300 O miłości w kinie część 3

(fot. mmka.pl)

Życie to nie film – zwykli stwierdzać ludzie stąpający twardo po ziemi, chcąc zepchnąć brutalnie z marzycielskich ścieżek amatorów (głównie amatorki, rzecz jasna) romansów.

Cecylii, głównej bohaterce Purpurowej róży z Kairu Woody’ego Allena granej przez Mię Farrow, również nie jest w tej kwestii łatwo. Wiedzie ona ponury żywot w latach 30-tych XX wieku. Ma męża, którego można określić niezbyt pochlebnym mianem nieroba, niesatysfakcjonującą pracę, nieprzytulne mieszkanie i głowę w chmurach. Podobnie do wielu ówczesnych Amerykanek, Cecylia wiecznie fantazjuje o przygodach ze srebrnego ekranu, nie potrafiąc się skupić na prawdziwym życiu. Gdy ma już dość swojego męża i zostaje wyrzucona z pracy, ucieka do kina, w którym wyświetlają Purpurową różę z Kairu. Sala z czerwonymi fotelami stanowi dla niej schronienie. Jest ciepła, przytulna i z dala od rzeczywistości. Czuje się zupełnie inaczej niż w szarym mieszkaniu, w którym kojącą ciszę zakłócają nieustanne małżeńskie kłótnie. Zakochuje się w bohaterze oglądanego filmu, który dosłownie wychodzi z ekranu, ponieważ, cytując jednego z bohaterów: Realni ludzie chcą fikcyjnego życia, a fikcyjni realnego. Tom Baxter pozwala Cecylii poczuć się tak, jakby żyła po drugiej stronie ekranu. Odkrywa przed nią także tajniki filmowych pocałunków. Zachowuje się jednak jak dziecko we mgle. Nie rozumie podstawowych mechanizmów rządzących światem realnym. Cecylia zaś odgrywa rolę niemal jego matki, ucząc go rzeczywistości, ponieważ Tom potrafi tylko to, co zostało wpisane w jego rolę. Działa on jednak na zmysły Cecylii, dając jej choćby iluzję głębokiego uczucia. Mąż z kolei nie potrafi dać jej nawet złudzeń, bombardując ją szarością dnia codziennego. Utrudnia jej nawet życie w rutynie. Cecylia tak bardzo chce żyć w swojej fantazji, że nie dostrzega, jak banalna znajomość łączy ją z Tomem. Ogarnia ją jednak przez pewien czas dawno zagubiona radość, ponieważ to, co ich łączy, to niewątpliwie ogromna naiwność. Oboje chcą mieć coś ponad to, co już mają. Są nieszczęśliwi i można by rzec, że wiecznie gonią za króliczkiem. Uzupełniają się wzajemnie, zdradzając sobie sekrety ze swoich światów. Człowiek to taka istota, która nieustannie szuka czegoś ponad swoje życie, które nierzadko wydaje się bezbarwne. Szukamy pocieszenia w filmie, czy też, jak bohaterowie późniejszego filmu Allena – O północy w Paryżu – marząc o wcześniejszych epokach. Wszystko wydaje się lepsze od tego, co posiadamy. Mamy skłonność do idealizowania nie naszej rzeczywistości, nie zważając na to, że w każdym z tych światów znajdzie się maruda, która chce żyć gdzie indziej. Woody Allen w Purpurowej róży z Kairu pokazuje, że dopiero ktoś z zewnątrz może docenić naszą rzeczywistość, a my będziemy stać z boku, przyglądając się temu zachwytowi z ogromnym zdziwieniem. Cecylia również nie podejrzewała, że można chcieć uciec z filmu. Tom Baxter nie rozumiał zaś, jak ktoś może nie cieszyć się swoją realnością, kiedy nie jest sterowany przez wszędobylskie pióro scenarzysty. Cecylia wybiera ostatecznie swoje prawdziwe życie, które okazuje się podstępne i ją zawodzi. Wraca więc do kina, a w sali rozbrzmiewa słynne Cheek to cheek w wykonaniu Freda Astaire’a. Melancholia okazuje się silniejsza od Cecylii i ponownie odnajduje ją w ciemnościach siedzącą w czerwonym fotelu.  Pozostaje jej dalej szukać swojej miłości na Ziemi.

       

Dodaj komentarz

Featuring Recent Posts WordPress Widget development by YD