Anoreksja i bulimia i ich wpływ na organizm człowieka


(fot. rzeszow4u.pl)

(fot. rzeszow4u.pl)

Anoreksja to jadłowstręt psychiczny, który charakteryzuje się mylną oceną własnego ciała prowadzącą do głodzenia się. Najczęściej dotyka ona dziewcząt w wieku od 12 do 21 lat. Natomiast bulimia to rodzaj nerwicy przewodu pokarmowego. Jest ona następstwem częstego odchudzania się i tycia zaraz potem, co określa się jako efekt jo-jo.

Co łączy te dwie choroby? Chorują na nie młode dziewczęta w okresie dojrzewania, którym nie podoba się ich ciało ze względu na ilość niechcianych kilogramów. Zwykle zaczyna się to niewinnie. W anoreksji w początkowym stadium dziewczęta liczą kalorię, następnie eliminują ze swojego jadłospisu kolejne potrawy, aż wreszcie do życia wystarczy im 300 kcal. dziennie. Natomiast bulimia może stanowić wynik wielomiesięcznych diet głodowych i jest reakcją obronną organizmu na długotrwałe niedobory witamin oraz mikroelementów. Schorzenie to objawia się wymiotami po jedzeniu, najczęściej występuje po przeżyciach nerwowych, depresjach czy silnych stresach.

Jak zachowuje się nasz organizm, kiedy anoreksja i bulimia przybierają na sile?
Osoby chore na anoreksję nie muszą być bardzo chude, zaburzenia łkania zaczynają się bowiem znacznie wcześniej – mimo iż mają normalną masę ciała, dziewczęta uważają że są za grube i coraz mniej jedzą. Jedzenie staje się obsesją, czynnością, o której nie można przestać myśleć. Pojawiają się nieprawidłowe nawyki związane z jedzeniem np. unikanie produktów żywnościowych i dań, wybieranie tylko kilku rodzajów pokarmu i spożywanie ich w małych ilościach. Może wystąpić również obsesja na tle ważenia się. Osoba chora na anoreksję drastycznie chudnie, jej włosy i paznokcie stają się kruche, a skóra wysuszona. Pojawia się zatwardzenie, a czasami biegunka. Zaburzona zostaje gospodarka hormonalna – dziewczęta z anoreksją mogą mieć nieregularny okres lub nie mieć go wcale. Nadmierne głodzenie się może doprowadzić do całkowitego wyniszczenia organizmu, a nawet do śmierci.

Bulimia to często manifestacja uczuć, których młode osoby nie potrafią wyrazić lub ukierunkować w inny sposób. Sam przebieg choroby jest dramatyczny: to ciągła walka z ciałem i jego potrzebami. Osoby chore na bulimię panicznie boją się przytyć. Jedzenie utożsamiają z wrogiem lub z ogromną przyjemnością, na którą nie mogą sobie pozwolić. Jednak czasami ulegają pokusie, poddają się swojemu najgorszemu wrogowi i jedzą, jedzą, jedzą. Podczas ataku łkania osoby chore na bulimię mogą zjeść wszystko. Ataki głodu kończą się najczęściej w toalecie. Epizody obżarstwa mogą zdarzać się raz lub dwa razy w tygodniu, ale także kilka razy dziennie. Mogą być powodowane depresją, nudą, złością, gniewem. Obżarstwo powoduje, że w organizmie zmniejsza się ilość potasu, co może uszkodzić mięsień sercowych oraz zwiększyć ryzyko wystąpienia zawału serca. Częste wymiotowanie może doprowadzić do zaognienia przełyku i uszkodzenia zębów. Jeszcze jednym problemem związanym z bulimią są blizny na opuszkach palców spowodowane ich wpychaniem do gardła, by wywołać wymioty, a także zmiany cykli menstruacyjnych i zanik popędu seksualnego.

Jak walczyć z anoreksją i bulimią?
Podstawowym elementem w leczeniu anoreksji jest motywacja chorego oraz wsparcie, jakie powinien  otrzymać od bliskich osób. Anorektyk pozostawiony sam sobie po prostu nie ma szans. Popularne są również różnego rodzaju grupy wsparcia. Leczenie zaburzeń odżywiania nie jest łatwe, ponieważ chorzy często nie chcą poddawać się terapii. Problem odmowy leczenia dotyczy zarówno anoreksji jak i bulimii. W przypadku tego pierwszego zaburzenia, osoby chore postrzegają anoreksję jako osiągnięcie kontroli nad sobą.  Leczenie oznacza  dla nich powrót do poczucia braku autonomii. Dlatego też najtrudniejszym etapem jest dostrzeżenie faktu, iż jest się chorym i podjęcie decyzji o leczeniu.

Leczenie bulimii najczęściej opiera się na technikach behawioralno-poznawczych, które polegają na pracy nad zmianą sposobów myślenia i wynikających z nich zachowań. Chorzy uczą się rozpoznawać czynniki wywołujące obżarstwo, kontrolować ilość spożywanych produktów, wprowadzać stopniowo „zakazane produkty” – te, których spożywanie wywołuje lęk, zmieniać sposób postrzegania ciała i wagi oraz zmieniać sposób myślenia na temat jedzenia.

Dodaj komentarz

Featuring Recent Posts WordPress Widget development by YD