„Jupiter: Intronizacja” (2015): Mila Kunis w kosmicznej baśni – hit czy kit?

Artykuł w skrócie

• „Jupiter: Intronizacja” (2015) z Milą Kunis jako Jupiter Jones miało być kosmicznym widowiskiem od Wachowskich, ale recenzenci ocenili je bardzo nierówno. Film zachwyca rozmachem i wizualną stroną, jednak często krytykowano go za chaos fabularny, przeładowanie pomysłami i dialogi.
• Metacritic wskazywał mieszany odbiór (40/100), a wiele opinii sprowadzało się do hasła: hit dla oczu, kit dla scenariusza.
• Mila wypada solidnie jako „ludzki” punkt historii, a dyskusje rozgrzewała też przerysowana rola Eddiego Redmayne’a.

Rok 2015, wielki budżet, kosmos, królewska intryga i Mila Kunis jako zwykła dziewczyna, która nagle dowiaduje się, że… jest kimś absolutnie wyjątkowym. „Jupiter: Intronizacja” (Jupiter Ascending) miało być widowiskiem, które rozpali wyobraźnię jak kiedyś „Matrix”. Wyszło? No cóż – recenzenci w większości zgodzili się co do jednego: oczy nie narzekają, ale głowa czasem nie nadąża.

Mila Kunis jako Jupiter Jones: „dziewczyna z Ziemi” w centrum kosmicznej afery

Mila gra Jupiter Jones – bohaterkę, która zaczyna jako zwyczajna osoba (taka, której życie nie kręci się wokół wielkich marzeń), a potem trafia w sam środek kosmicznej wojny o… Ziemię. Ten kontrast – „codzienność kontra galaktyczny absurd” – jest w filmie celowo przerysowany, chwilami nawet jak z baśni sci-fi.

I tu Mila wypada najlepiej, gdy jest po prostu sobą: ludzka, zdezorientowana, czasem rozbrajająca. Problem w tym, że film wrzuca ją w świat tak gęsty od pomysłów, że łatwo poczuć się jak na rollercoasterze bez pasów.

Co mówili krytycy: „piękne, ale narracyjnie pogubione”

Rotten Tomatoes podsumowało odbiór bardzo zgrabnie: film jest „przyjemny dla oka, ale narracyjnie zagmatwany” i to kolejny wizualnie imponujący „niewypał” Wachowskich.
Metacritic dorzuca bardziej bezlitosną liczbę: 40/100 na podstawie recenzji krytyków, czyli odbiór „mixed or average”, ale bliżej „meh” niż zachwytu.

A konkretne opinie? „The Guardian” potrafił przywalić bez hamulców, nazywając film „absolutnym nonsensem” i wytykając dialogi, które mają zawstydzać samego George’a Lucasa.
RogerEbert.com chwalił pasję i szczerość, ale pisał też, że film nie znajduje świeżego, wyróżniającego języka, żeby to wszystko wybrzmiało tak, jak powinno.

Hit wizualny, kit fabularny? Dlaczego widzowie mieli mieszane uczucia

To jest ten typ filmu, który wiele osób ogląda jak obrazki z teledysku: światy, kostiumy, statki, ornamenty – wszystko „na bogato”. Tyle że przy takim natłoku wątków i terminów (dynastie, dziedziczenia, kosmiczne rody i ich interesy) część widzów po prostu odpadała.

I właśnie dlatego „Jupiter” ma dziś opinię dzieła „albo kochasz, albo nie rozumiesz, co się dzieje” – z tym, że krytycy częściej byli w tej drugiej grupie.

Eddie Redmayne i ton filmu: camp czy przesada?

W recenzjach często przewijał się też temat Eddiego Redmayne’a i jego… bardzo intensywnej kreacji. Dla jednych to była przesada, dla innych – element, który idealnie pasował do tej barokowej, kampowej estetyki. Ten film naprawdę balansuje na granicy: czy to jeszcze poważne sci-fi, czy już świadoma, kosmiczna opera mydlana?

Jeśli kupujesz tę konwencję, bawi. Jeśli nie – męczy.

A jak poszło finansowo: „kosmiczny” budżet i chłodny wynik

Na papierze wszystko wyglądało jak pewniak, ale box office był dużo mniej entuzjastyczny. IMDb podaje budżet ok. 176 mln dolarów i światowe wpływy ok. 184 mln dolarów – czyli wynik, który przy takim rozmachu nie brzmi jak sukces życia.

Hit czy kit?

Jeśli pytasz wprost: w oczach recenzentów to raczej „kit” fabularny, ale „hit” wizualny. Film ma rozmach, ma styl, ma pomysły – tylko nie zawsze potrafi je spiąć w historię, która płynie lekko i logicznie.

A Mila Kunis? Jest jedną z tych rzeczy, które trzymają widza przy ekranie, nawet gdy scenariusz odpala tryb „co ja właśnie oglądam?”.

FAQ – popularne zapytania dotyczące recenzji i opinii na temat filmu „Jupiter: Intronizacja” z Milą Kunis